سرمقاله

قيمت مقاله الكترونيكي: 
3000تومان

تدبیر رهبر حکیم در جلوگیری از تحقیر یک ملت عزیز و مقتدر

در سال 1392 و با رأی ملت، دولتی بر سر کار آمد که برنامه‌ای برای مذاکرات هسته‌اي با غرب در نظر گرفت تا چه‌بسا بتواند از طريق مذاکرات 1+5 مشکلات کشور، مخصوصاً تحریم‌های هسته‌ای را برطرف کند. رهبری معظم، با تدبیر خود در قالب راهبرد «نرمش قهرمانانه»، زمینه را برای مانور دولت، مهیا کرد. هرچند رهبری مقتدر، چاره کار را در تقویت توانمندی داخلی و تکیه بر آن می‌دانستند و به غرب و سرانجام مذاکرات بدبین و بی‌اعتماد بودند. با این حال، برجام، منعقد شد و «تقریباً، که نه، تحقیقاً هیچ»، عاید مردم و کشور شد؛ تحریم‌ها چند برابر شد و فرصت و زمان از دست رفت. بدتر از همه اینکه با ورود به برجام هسته‌اي، ملت تحقیر شد. این روند باید متوقف می‌شد. یک بار دیگر نیز در پیمان سعدآباد، و در حاکمیت اصلاح‌طلبان هم، روند تحقیر ملت دنبال شد و به همان نقطه‌ای رسید که اکنون دولت کنونی به آن رسیده است. وقتی ملتی تحقیر شود، لازم مي‌بيند قیام ‌کند تا خود را از تحقیر و اختناق نجات ‌دهد. ملت تحقیرشده و توسری خور، ملت خوار و خفیف شده توسط استکبار و ايادي آن، تا حدی تحمل می‌کند، اما بالاخره صبر و طاقتش، به سر مي‌رسد و راه خود را، خودش تعیین می‌کند.
در چنين شرايط و اوضاعي است که رهبر فرزانه و حکيم براساس مشي حکيمانه و مدبرانة مرسوم خويش در شرايط مشابه، رهنمود قاطع مي‌دهند و مردم انقلابي هم به میدان می‌آیند و با تمام وجود همراهی می‌کنند تا انقلاب مسير درست و اصولي خود را با قوت تمام بپيمايد و به اهداف والاي خود نزديک و نزديک‌تر شود. اولاً، مجلس انقلابی، انتخاب می‌کنند و سپس رهبری معظم با قاطعیتی، پس از هفت سال تحملِ آزمون ‌و خطا‌ي دولت، کار را یکسره می‌کنند. تدبیر رهبری، عیناً تکرار همان تدبیر سال 1383 است که سال پایانی دولت اصلاحات بود: پلمپ‌های مراکز و تجهیزات هسته‌ای باید به دست همان دولتی باز شود که توسط همان دولت بسته شده بود. این، دو تجربة دو دولت اصلاح‌طلب! و تدبير و اميد! بود که براي کشور و ملت و انقلاب ثمره‌اي به بار نياورد.
اکنون ماییم و انتخابات ریاست ‌جمهوری جدید. باید رئیس‌جمهوری انتخاب کنیم که:
ـ به خدا، ایمان و به حقانیت تعالیم اسلامی، باور داشته باشد و تمام تلاش خود را برای اجرای احکام اسلامی به عمل آورد.
ـ مطیع اوامر و نصایح حکیمانه رهبری حکیم باشد.
ـ خودباور و متکی به مردم و توانمندی‌های داخلی باشد و از ظرفیت مردم در «قوی کردن» دولت و کشور بهره ببرد.
ـ شجاع و اهل تصمیمِ قاطع، به نفع اسلام و عزت کشور باشد.
ـ ظلم‌ستیز باشد. در مقابل دشمن اظهار عجز و درماندگی نکند.
ـ پی‌گیر باشد و برنامه‌ها و طرح‌های نظام را به بهترین وجه عملیاتی کند.
ـ برنامه منسجمی برای نشان دادن عزت یک ملت داشته باشد.
ـ در مدیریت کشور، ابتکار داشته و نوآور باشد.
ـ ساده نباشد. سهل‌اندیش نباشد. هواپرست و کم‌تقوا نباشد.
ـ کشور عزیز و مقتدر خود را درست بشناسد و حامی مردم پابرهنه و مستضعف باشد.
باش تا صبح دولتش بدمد.

دبيرگروه ويژه‌نامه علوم سياسي
 

سال انتشار: 
1399
شماره مجله: 
279
شماره صفحه: 
4
صفحه شروع مقاله: 
4
صفحه پایان مقاله: 
4