<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><ArticleSet>
                    <Article>
            <Journal>
                <PublisherName>مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره)</PublisherName>
                <JournalTitle>معرفت</JournalTitle>
                <Issn>1023-6015</Issn>
                <Volume>20</Volume>
                <Issue>6</Issue>
                <PubDate PubStatus="epublish">
                    <Year>2011</Year>
                    <Month>10</Month>
                    <Day>15</Day>
                </PubDate>
            </Journal>
            <ArticleTitle></ArticleTitle>
            <VernacularTitle>نگاهى به عرف در فقه و حقوق اسلامى بایسته ‏ها و آسیب ‏ها</VernacularTitle>
            <FirstPage>53</FirstPage>
            <LastPage></LastPage>
            <ELocationID EIdType="pii">2391</ELocationID>
            <ELocationID EIdType="doi"></ELocationID>
            <Language>FA</Language>
            <AuthorList>
                        <Author>
            <FirstName>محمود</FirstName>
            <LastName>رایگان</LastName>
            <Affiliation>کارشناس ارشد - فقه و مبانی حقوق - دانشگاه مفید</Affiliation>
            <Identifier Source="ORCID"></Identifier>
        </Author>
                    </AuthorList>
            <PublicationType>Journal Article</PublicationType>
            <History>
                <PubDate PubStatus="received">
                    <Year>2010</Year>
                    <Month>06</Month>
                    <Day>23</Day>
                </PubDate>
            </History>
            <Abstract></Abstract>
            <OtherAbstract Language="FA">عرف، پدیده&amp;rlm;اى نیست که با پیدایش اسلام کشف شده باشد، بلکه همان روش و سلوک مستمر میان مردم است که فقه و حقوق اسلام، در برخى موارد مُهر تأیید بر آن زده و بعضى را هم مردود دانسته است. با وجود این، از اسناد اصلى و کاربردى براى کشف مفاهیم و معانى، تلقّى مى&amp;rlm;شود.
عرف از ابزارهایى است که مجتهد براى استنباط حکم شرعى استفاده مى&amp;rlm;کند. نیز از پدیده&amp;rlm;هاى بحث&amp;rlm;برانگیز و متغیر فقه و حقوق شیعه و اهل سنت است که باعث تحول و دگرگونى در برخى موضوعات احکام و قوانین جامعه مى&amp;rlm;شود. از این&amp;rlm;رو، فقیه براى به دست آوردن حکم یک پدیده عرفى، باید مسائل و شرایط مستحدث اجتماع را مورد دقت قرار دهد تا پویایى فقه شیعه محفوظ بماند.
این مقاله با روش کتابخانه&amp;rlm;اى و مراجعه به کتب فقهى و حقوقى توانسته است مباحث مهم عرف را تجزیه و تحلیل کند و ضرورت&amp;rlm;هاى آن را بازگو نماید. در نهایت نیز یافته است که در بعضى موارد عرف با سیره و عادت اشتباه گرفته مى&amp;rlm;شود، اجتماع و عرف در هنگام افتاء کمتر مورد توجه قرار مى&amp;rlm;گیرد. برخى مصادیق عرفى باید توسط مراجع بیان شوند تا مکلف سرگردان نماند. عرف ابزار و از ادلّه استنباط است نه منبع استنباط.</OtherAbstract>
            <ObjectList>
                            <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">جامعه</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">فقه</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">عادت</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">عرف</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">سیره عقلا</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">تغییر زمان</Param>
            </Object>
                        </ObjectList>
                    </Article>
    </ArticleSet>
