مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) معرفت 1023-6015 21 2 2012 04 26 معناشناسى مصدر مضاف و کاربرد آن در «تفسیر المیزان» 11 2502 FA محمد عشایری منفرد استادیار - گروه مترجمی مجتمع زبان، ادبیات و فرهنگ شناسی جامعه المصطفی العالمیه 0000-0002-8847-0554 Journal Article 2011 08 07 مصدرى که به فاعلش اضافه شده باشد با گونه&rlm;هاى دیگر مصدر، از نظر معناشناختى یکسان نیست. این نظریه را نخستین بار عبدالقاهر جرجانى (م 471ق) مطرح کرد؛ اما سکّاکى (م 626ق) ـ که در بخش سوم کتاب مفتاح&rlm;العلوم ساختاربخشى به اندیشه&rlm;هاى پراکنده عبدالقاهر جرجانى را بر عهده گرفته بود ـ از این نظریه او در مفتاح&rlm;العلوم هیچ سخنى به میان نیاورد. شاید همین امر موجب شد متأخرّان نیز، که براى دست&rlm;رسى به اندیشه&rlm;هاى بلاغى پیشینیان به کتاب سکّاکى مراجعه مى&rlm;کردند، با این نظریه آشنا نشوند. امّا علّامه طباطبائى با این نظریه عبدالقاهر جرجانى ناآشنا نبوده و در فهم آیات قرآن از آن بهره برده است. این مقاله ابتدا نظریه معنادارى گونه&rlm;هاى کاربرد مصدر را ریشه&rlm;یابى کرده، سپس با کاربردشناسى این نظریه در تفسیر المیزان تلاش کرده است تا کاربست آن را در این کتاب نقد و بررسى کند.