مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) معرفت 1023-6015 28 10 2020 02 17 نقد و بررسی زبان‌شناختی دیدگاه گابریل ساوما درباره‌ی واژه‌ی «سَکینَهٌ» 67 71 3583 FA محمدعلی همتی دانشیار - علوم و معارف قرآن دانشگاه شیراز 0000-0001-9789-7835 وفادار کشاورزی استادیار - زبان و ادبیات عرب دانشگاه علوم و معارف قرآن کریم زهرا جلالی دانشجوی کارشناسی ارشد - علوم قرآن دانشکده مطالعات تطبیقی قرآن شیراز Journal Article 2019 03 08 In 2006 Gabriel Sawma wrote the book, “The Qur’an Misinterpreted, Mistranslated, and Misread, the Aramaic Language of the Qur’an”. In this book, he claims that the language of the Qur’an is Aramaic-Syriac that has derived from Jewish and Christian sources. He has mentioned many Quranic terms as a prof. One of these words is Sakine, in the verse, “Then Allah sent down His composure upon His Apostle”. (9: 26) He believed that the word is of Aramaic origin and should be translated according to the Aramaic principle. He cites evidence from the Hebrew and Syriac languages to show that this word is not an Arabic word that is derived from the culture of Hejaz. While presenting Gabriel Sawma's perspective, we will examine this idea from comparative historical linguistics view in three languages, Hebrew, Arabic and Syriac. The existence of Quranic words in the poems of the “Age of Ignorance” and the structural and semantic similarities of this words in these three languages have come from their Semitic origin. Studies in these languages reject the claim of Sawma. His translation seems to be derived from the teachings of the New Testament that has originated from the incarnation of God in Jesus (P.B.U.H.) and has a Christian origin and is incompatible with Quranic evidences. گابریل ساوما در سال 2006م کتاب «قرآن، تفسیر اشتباه، ترجمۀ اشتباه و خوانش اشتباه، زبان آرامی قرآن»  (The quran Misinterpreted, Mistranslated, And Misread, the Aramaic Language of the Quran) نوشت. وی در این کتاب ادعا می کند که زبان قرآن، آرامی ـ سریانی است و با این ادعا درصدد اثبات اقتباس قرآن از منابع یهودی ـ مسیحی است. او با بررسی سوره های قرآن، واژگان فراوانی را به عنوان شاهد ذکر کرده و به تحلیل آنها پرداخته است. یکی از این واژگان «سکینه»، در آیه شریفه‌ی «ثمّ أنزل َالله سَکینَتَهُ عَلى‏ رَسُولِه» است که وی معتقد است از اصل آرامی بوده و باید براساس اصل آرامی ترجمه شود. او شواهدی را از عهدین و زبان عبری و سریانی ذکر می کند که این واژه عربی نیست و به ادعای وی، از فرهنگ حاکم بر منطقه حجاز اخذ شده است. در این مقاله ضمن ارائۀ دیدگاه گابریل ساوما به نقد و بررسی آن از جنبۀ زبان شناسی تاریخی ـ تطبیقی در سه زبان عبری، عربی و سریانی می پردازیم. وجود واژگان قرآنی در اشعار جاهلی و شباهت های ساختاری و معنایی واژگان در سه زبان عربی، عبری و سریانی به این دلیل است که این زبان ها اصل واحد سامی دارند. بررسی های انجام شده در زبان های مذکور خلاف ادعای ساوما را اثبات می کند و به نظر می رسد که ترجمۀ وی برگرفته از آموزه های عهد جدید است که از حلول خدا در حضرت عیسی علیه السلام، نشئت گرفته و خاستگاه نصرانی دارد و از منظر اسلام با شواهد قرآنی مردود است. https://marifat.nashriyat.ir/sites/marifat.nashriyat.ir/files/article-files/7_56.pdf