مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) معرفت 1023-6015 28 12 2020 03 14 بررسی و تبیین براهین کلامی خداشناسی در دعای عرفه 23 33 3653 FA فاطمه منصورزاده کارشناس ارشد - فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه الزهراء Journal Article 2019 05 10 The theological and ontological issues are one of the most important issues in the supplications and prayers of the Imams of the Ahl al-Bayt (PBUT). Focusing on the supplication of “’Arafa” as well as narrations, this research study seeks to examine the validity and position of theological arguments from Imam Hussain (PBUH)’s point of view. The themes of prayer include three types of knowledge (empirical, rational, and intuitive). Imam (PBUH) acknowledges empirical and rational knowledge to God, but repeatedly warns that they are not enough, because these knowledge focus solely on sense and reason and are deprived of intuitive and illuminating knowledge. The basic and complete knowledge is the intuitive knowledge that God shines upon the heart of his servant. Of course, form the viewpoint of the Imam (PBUH), knowing the essence of God totally is impossible. بحث پیرامون جهان و شناخت علت مبدأ آن و نیز چگونگی حصول این شناخت، از مهم ترین مباحث کلامی به حساب می آید و این امر به طور جدی در ادعیه و نیایش های ائمه نیز مدنظر قرار گرفته است. پژوهش حاضر با رجوع به مفاهیم دعای عرفه و روایات به بررسی و تحلیل اعتبار و جایگاه براهین کلامی معرفت الهی از منظر امام حسین علیه السلام پرداخته است. مضامین دعا دربردارنده سه نوع معرفت (تجربی، عقلی و شهودی) به خداست. امام علیه السلام معرفت تجربی و عقلی را شرط لازم می داند، اما مکرر اذعان و تذکر می دهد شرط کافی نیست؛ زیرا ماحصل این دو نوع معرفت به وساطت آثار خلقت و مفاهیم عقلی صورت گرفته، نه شهود و اشراق قلبی. بلکه معرفت اصلی کامل تر و صحیح تر همان معرفت شهودی که به حسب ظرفیت بنده، خدا نور معرفت خودش را به قلب بنده اش عرضه می کند. البته شناخت کنه ذات خدا از نظر امام نه تنها مقدور کسی نیست، که محال است.