مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) معرفت 1023-6015 28 12 2020 03 14 بررسی تعلیمات صائب تبریزی در باب نماز و متعلقات آن 73 82 3658 FA خدابخش اسداللهی دانشیار - ادبیات فارسی دانشگاه محقق اردبیل مهدی سلحشورفرد ایوریق محقق اردبیلی Journal Article 2018 05 05 Man is always in search of perfection and happiness. According to Islam, prayer and worship are a set of special acts that if one performs this worship correctly and properly, he can attain the bliss of the world and the hereafter. Ṣāʾib Tabrīzī, as a mystic poet and social reformer in the Safavid era, has mystical and instructive teachings on prayer. Using a descriptive-analytical and desk-reasrch, this research study examines Ṣāʾib’s mystical, moral, and social views on prayer. From Ṣāʾib’s critical point of view, non-mystical prayer that does not bring man closer to God is not true prayer. Referring to the obstacles of true prayer, such as pride and materialism, he warns believers of hypocrisy and pretense. انسان همواره در جست وجوی کمال و سعادت است؛ طبق آیین اسلام، نماز و عبادت، مجموعۀ اعمال مخصوصی هستند که اگر انسان این عبادت را درست و با شرایط لازم انجام دهد، می تواند به سعادت دنیا و آخرت برسد. صائب به عنوان شاعر عارف و مُصلحِ اجتماعی در دورۀ صفویه، تعلیمات عارفانه و آموزنده ای در باب نماز دارد. هدف از این تحقیق، بررسیِ نکته پردازی عرفانی، اخلاقی و اجتماعی صائب در باب نماز است. در این مقاله که به روش توصیفی ـ تحلیلی و به صورت کتابخانه ای است، به ویژه نگاه های عرفانی و انتقادیِ صائب برجسته شده است؛ صائب با تکیه بر آیات و روایات اسلامی، نمازی را که عارفانه و محض رضای خدا نباشد، نمی پذیرد و به شیوۀ مُصلحان، مخاطبان شعر خود را از آفت ها و آسیب های نماز، نظیر نفس، غرور و دنیاطلبی برحذر می دارد. وی در ضمن اشعار تعلیمی و عرفانیِ خود تلاش می کند بیماری سختِ روحی اهل ظاهر و زاهدان ریایی را مداوا کند.