مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) معرفت 1023-6015 29 6 2020 10 04 نقش آراء انسان‌شناختی سارتر بر ابعاد مختلف علوم انسانی 61 72 3773 FA امین معظمی گودرزی دکتری - فلسفه علوم اجتماعی مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره) 0009-0007-4649-9977 Journal Article 2020 02 21 Philosophers of the humanities believe that the philosophical foundations of a theorist of the humanities have had a fundamental influence on the formation of his theories and, in fact, it provides the basis for the production of the humanities. Using a descriptive-analytical method, this paper analyzes the role of Sartre’s anthropological views on various aspects of the humanities including subject, methodology, goals, issues and values. The findings show that, Sartre’s beliefs, including “the denial of the necessity of existence, the denial of any previous plan and nature for man, assuming man as a free being, making him responsible for making his nature through choices and independent plans, the denial of any a former source for values other than freedom and failure to provide a clear and achievable ideal and goal for human beings” logically led him to consider the subject of the humanities and their methods, as “human actions and their worldly effects” and “qualitative methods” and naturally be deprived of the rich source of revelation and religious teachings related to the humanities and finally, to be deprived of purposeful and universal humanities with objective and universal values. به باور فیلسوفان علوم انسانی، مبانی فلسفیِ پذیرفته شده توسط یک نظریه پردازِ علوم انسانی، تأثیر بنیادین در شکل گیری نظریات وی داشته و درواقع، بستر و زمینه‌ی تولید علوم انسانی را فراهم می کند. این نوشتار، با توجه به اهمیت این نکته در پی آن است که به عنوان نمونه با روشی توصیفی، تحلیلی و انتقادی به بررسی آراء انسان شناختی ژان پل سارتر پرداخته و در ادامه تأثیر مبانی انسان شناختیِ پذیرفته شده توسط وی را در برخی از مهم ترین عرصه های علوم انسانی مانند موضوع، روش شناسی، اهداف و غایات، مسائل و بُعد ارزش شناختی نشان دهد.     در این راستا، به این نتیجه رهنمون می شویم که سارتر «با انکار واجب الوجود و نفی هرگونه طرح و سرشت پیشین برای انسان، آزاد دانستن وی، مسئول شمردن او در قبال ساختن ماهیت خویش به واسطه‌ی گزینش ها و طرح ریزی های مستقلانه و اصیل گونه‌ی خود، نفی هرگونه منبع زایای ارزش ها به جز آزادی و عدم ارائه‌ی آرمان و غایتی مشخص و قابل دستیابی برای انسان»، منطقاً چاره ای ندارد که موضوع علوم انسانی و روش کاربردی آنها را به ترتیب، «کنش های انسانی و آثار دنیوی آنها» و «روش های کیفی» بداند و از منبع غنی وحی و آموزه های دینی مرتبط با علوم انسانی محروم باشد. در نهایت دستش از علوم انسانی هدفمند و همگانی با ارزش های عینی و قابل توصیه به همگان کوتاه باشد. https://marifat.nashriyat.ir/sites/marifat.nashriyat.ir/files/article-files/7_62.pdf