مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) معرفت 1023-6015 29 9 2020 12 27 بررسی فرایند مدرن‌سازی معنویت در ادیان مدرن (مطالعه موردی: جایگزین‌های معنویت در شیطان‌گرایی مدرن) 89 100 3835 FA سیدامیر سیدجعفری کارشناس ارشد - الهیات دانشگاه قم Journal Article 2020 05 30 Modern spirituality is a concept that requires careful consideration of emerging examples. Examining one of these examples i.e. modern satanism, this study has sought to find its characteristics. Using a descriptive-analytical method, and considering the effects of modernism, liberalism and Christian humanism on satanism, this study first examines the characteristics of modern spirituality in new movements and then compares it with satanism in both psychological and sociological studies. Finally, we have outlined spiritual alternatives to satanism that are in line with new movements in Christianity. These alternatives are, paying attention to personal pleasure, especially sexual matters instead of piety, paying attention to individual unconscious knowledge, instead of knowing the metaphysical being, transforming the structure of traditional spirituality, which is more internal, into social dynamics and activities aimed at solving sociological problems, paying attention to individual ethics instead of religious ethics with social approaches. معنویت مدرن، مفهومی است که فهم آن، در گروی بررسی دقیق مصادیق نوپدید آن است. این پژوهش با بررسی یکی از مصادیق مزبور، یعنی شیطان گرایی مدرن در پی یافت شاخصه های آن برآمده است. ازآنجاکه شیطان گرایی مدرن، ناظر به جریان مدرنیسم و لیبرالیسم و اومانیسم مسیحی، تحقق یافته است، با به کارگیری روش توصیفی ـ تحلیلی، نخست، به بررسی شاخصه های معنویت مدرن در جریان های مزبور پرداختیم و سپس آن را با شیطان گرایی در دو ساحت روان شناختی و جامعه شناختی تطبیق کرده ایم. در نهایت، جایگزین های معنویت در شیطان گرایی که همسو با جریان های نوسازی مسیحی بود را به عنوان نتیجه گیری بیان کرده ایم. جایگزین های مزبور عبارتند از التفات به لذت و خشنودی فرد انسانی بخصوص در مسائل جنسی، به جای تقوا و پارسایی؛ معرفت به ساحت ناخودآگاه فردی، به جای عرفان به موجود مابعدالطبیعی؛ تبدیلِ سازوکار معنوی سنتی که بیشتر صبغۀ درونی داشت، به پویش ها و فعالیت های اجتماعی با هدف حل مشکلات جامعه شناختی؛ تخلق به اخلاق فردگرایانه، به جای اخلاق دینی با رویکردهای جمعی. https://marifat.nashriyat.ir/sites/marifat.nashriyat.ir/files/article-files/9_23.pdf