مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) معرفت 1023-6015 16 9 2007 11 22 امامت از منظر متکلّمان شیعی و فلاسفه اسلامی 73 413 FA نعیمه پورمحمدی دکترای فلسفه و کلام، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران Journal Article 2007 11 22 فلاسفه اسلامی، بر خلاف متکلّمان مسلمان که پس از برخورد با مسئله «امامت» به مثابه یکی از اصول دین به استدلال و تحلیل آن پرداخته اند، صرفا با پیشبرد دستگاه فلسفی خویش ضرورت وجود انسانی را تصدیق کرده اند که به لحاظ دینی عنوان امام بر او اطلاق می گردد. از این رو، رویکرد فلسفه و حکمت به امامت مستقل از کلام اسلامی بوده، دارای نگاه قانونمندی و روشی متمایز از رویکرد کلامی است.      قاعده «لطف»، که دست مایه عظیم متکلّمان در تحلیل محورهای مختلف امامت است، در حکمت و فلسفه جای خود را به قاعده «امکان اشرف» و «واسطه گری در فیض وجود به عالم» داده و وجهه کلامی مسئله امامت جایگاهی وجودشناختی و جهان شناختی پیدا می کند. بدیهی است که نتیجه این امر تحولی ارزشی و تأثیری در پی خواهد داشت.