<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><ArticleSet>
                    <Article>
            <Journal>
                <PublisherName>مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره)</PublisherName>
                <JournalTitle>معرفت</JournalTitle>
                <Issn>1023-6015</Issn>
                <Volume>16</Volume>
                <Issue>10</Issue>
                <PubDate PubStatus="epublish">
                    <Year>2007</Year>
                    <Month>12</Month>
                    <Day>22</Day>
                </PubDate>
            </Journal>
            <ArticleTitle></ArticleTitle>
            <VernacularTitle>علم سکولار یا علم دینی؟</VernacularTitle>
            <FirstPage>119</FirstPage>
            <LastPage></LastPage>
            <ELocationID EIdType="pii">431</ELocationID>
            <ELocationID EIdType="doi"></ELocationID>
            <Language>FA</Language>
            <AuthorList>
                        <Author>
            <FirstName>محمدرضا</FirstName>
            <LastName>بلانیان</LastName>
            <Affiliation>دانشجوی دکتری - فلسفه اصفهان</Affiliation>
            <Identifier Source="ORCID"></Identifier>
        </Author>
                    </AuthorList>
            <PublicationType>Journal Article</PublicationType>
            <History>
                <PubDate PubStatus="received">
                    <Year>2007</Year>
                    <Month>12</Month>
                    <Day>22</Day>
                </PubDate>
            </History>
            <Abstract></Abstract>
            <OtherAbstract Language="FA">علم سکولار با حذف خدا و ماوراءالطبیعه از حوزه علم شروع می شود، با تقلیل جهان طبیعت به جنبه تجربه پذیر و کمیّت پذیر آن و حذف معارف غیرتجربی از قلمرو معارف بشری ادامه می یابد، به تفکیک میان علم و اخلاق ختم می شود و هدفش کسب قدرت است و هیچ گونه توصیه اخلاقی را حتی برای کسانی که قدرت فراوانی در اختیارشان قرار می دهد به همراه ندارد. در مقابل، علم دینی مدعی است که حذف خدا از قلمرو علم امکان پذیر نیست و در حقیقت، هر علمی از آن نظر که شناخت آیات خداست نوعی خداشناسی محسوب می شود و عدم عنایت به عالم معنا و ماورای طبیعت در حوزه علم مساوی است با درافتادن در ورطه نیهلیسم. و به رسمیت نشناختن معارف وحیانی و شهودی، منجر به از دست دادن چیزی است که لازمه اساسی تکامل بشر بوده و در خود عالم طبیعت هم رازهایی فراتر از آنچه با میزان تجربه و کمیّت قابل سنجش است وجود دارد. هدف علم جست وجوی حقیقت است و اخلاق هم لازمه علم است و تفکیک این دو از یکدیگر عواقب جبران ناپذیری به بار خواهد آورد، و در صورتی که علم تمامی عوامل مزبور را، که لازم و ملزوم یکدیگرند، نداشته باشد اصلاً شایسته نام &amp;laquo;علم&amp;raquo; نیست.</OtherAbstract>
            <ObjectList>
                            <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">سکولاریسم</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">معرفت</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">خدا</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">علم سکولار</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">علم دینی</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">جهان</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">معنویت</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">ارزش</Param>
            </Object>
                        </ObjectList>
                    </Article>
    </ArticleSet>
