<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><ArticleSet>
                    <Article>
            <Journal>
                <PublisherName>مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره)</PublisherName>
                <JournalTitle>معرفت</JournalTitle>
                <Issn>1023-6015</Issn>
                <Volume>16</Volume>
                <Issue>12</Issue>
                <PubDate PubStatus="epublish">
                    <Year>2008</Year>
                    <Month>02</Month>
                    <Day>20</Day>
                </PubDate>
            </Journal>
            <ArticleTitle></ArticleTitle>
            <VernacularTitle>اخلاق و عرفان اسلامی</VernacularTitle>
            <FirstPage>5</FirstPage>
            <LastPage></LastPage>
            <ELocationID EIdType="pii">450</ELocationID>
            <ELocationID EIdType="doi"></ELocationID>
            <Language>FA</Language>
            <AuthorList>
                        <Author>
            <FirstName>آیت الله محمدتقی</FirstName>
            <LastName>مصباح یزدی</LastName>
            <Affiliation></Affiliation>
            <Identifier Source="ORCID">00000000000000000000</Identifier>
        </Author>
                    </AuthorList>
            <PublicationType>Journal Article</PublicationType>
            <History>
                <PubDate PubStatus="received">
                    <Year>2008</Year>
                    <Month>02</Month>
                    <Day>20</Day>
                </PubDate>
            </History>
            <Abstract></Abstract>
            <OtherAbstract Language="FA">از جمله ویژگی های عبادالرحمان این است که، ایشان به آیات الهی کاملاً دل می سپارند و پیرامون آن تأمّل و تفکر می کنند، و همچون کوران و کران با آن مواجه نمی شوند. در مقابل، مشرکان وقتی با آیات الهی مواجه می شوند، چنان کور و کرند که با وجود برخورداری از چشم و گوش ظاهری، نه آنها را می بینند و نه می شنوند. اینان چشم و گوش ظاهری دارند، اما از چشم و گوش باطنی بی بهره اند. علاوه بر این دو گروه، برخی از مؤمنان گاهی در مواجهه با آیات الهی یا سخنان حکیمانه، احساس کسالت و بی حوصلگی می کنند و در مقابل، علاقه به لغو از خود نشان می دهند. علت این امر این است که آنان اولاً، نفس و دل خود را خوب تربیت نکرده اند. ثانیا، دل به سمت وسویی متمایل می شود که بدان علاقه دارد. از این رو، در نماز حضور قلب و به هنگام مطالعه، تمرکز کافی ندارند، و در مجموع، مالک فکر و احساس خود نیستند.
با تربیت فکر و دل، دل سپاری به آیات الهی، و تأمّل و تدبّر در آنها، می توان نشانه های عبادالرحمان را در خود زنده کرد.</OtherAbstract>
            <ObjectList>
                            <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">تربیت</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">عبادالرحمان</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">تمرکز</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">آیات الهی</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">حضور قلب</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">چشم دل</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">گوش دل</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">توجه</Param>
            </Object>
                        </ObjectList>
                    </Article>
    </ArticleSet>
