<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><ArticleSet>
                    <Article>
            <Journal>
                <PublisherName>مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره)</PublisherName>
                <JournalTitle>معرفت</JournalTitle>
                <Issn>1023-6015</Issn>
                <Volume>17</Volume>
                <Issue>6</Issue>
                <PubDate PubStatus="epublish">
                    <Year>2008</Year>
                    <Month>08</Month>
                    <Day>22</Day>
                </PubDate>
            </Journal>
            <ArticleTitle></ArticleTitle>
            <VernacularTitle>صعصعةبن صوحان خطیب شحشح امیرمؤمنان علی(علیه السلام)</VernacularTitle>
            <FirstPage>63</FirstPage>
            <LastPage></LastPage>
            <ELocationID EIdType="pii">528</ELocationID>
            <ELocationID EIdType="doi"></ELocationID>
            <Language>FA</Language>
            <AuthorList>
                        <Author>
            <FirstName>محمود</FirstName>
            <LastName>مطهری نیا</LastName>
            <Affiliation>استادیار - گروه معارف اسلامی دانشگاه علوم پزشکی تهران</Affiliation>
            <Identifier Source="ORCID"></Identifier>
        </Author>
                    </AuthorList>
            <PublicationType>Journal Article</PublicationType>
            <History>
                <PubDate PubStatus="received">
                    <Year>2008</Year>
                    <Month>08</Month>
                    <Day>22</Day>
                </PubDate>
            </History>
            <Abstract></Abstract>
            <OtherAbstract Language="FA">صعصعةبن صوحان از بنی عبد قیس و یکی از نزدیکترین یاران حضرت علی(علیه السلام) بود. این قرابت تا آنجا بود که آن حضرت در موقوفات خود صعصعه را شاهد میگرفتند. رجالیون شیعه او را از ابدال دانستهاند. صعصعه همانند برادرانش زید و سیحان توانایی فوقالعادهای در امر خطابه داشت، به حدی که مورد ستایش امیر بیان حضرت علی(علیه السلام)قرار گرفت و او را خطیب شحشح و توانا خواندند. او از این توانایی در بدو حکومت ایشان نهایت بهرهبرداری را به نفع آن حضرت نمود. حضرت علی(علیه السلام) که به صعصعه اعتماد ویژهای داشت، در چند نوبت او را به نمایندگی از خویش به رویارویی و مذاکره با معاویه کشاند. این کشاکشها با معاویه پس از شهادت آن حضرت ادامه یافت و صعصعه از جمله شیعیانی بود که معاویه از آنان به شدت تنفّر داشت. او در حدود سال 56 هجری به علتی ناگفته وفات یافت.</OtherAbstract>
            <ObjectList>
                            <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">صعصعهبن صوحان</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">علی بن ابیطالب(علیه السلام)</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">معاویه</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">کوفه</Param>
            </Object>
                        </ObjectList>
                    </Article>
    </ArticleSet>
