Islam and Faith
Writers:
Mohammad Taqi Mesbahe Yazdi / Ayatullah Allameh Muhammad Taqi Misbah Yazdi
Abstract:
Abstract
This passage is a part of an ethics lesson presented by Allameh Misbah Yazdi about Islam and faith, exposition and interpretation and their differences. Since faith plays a prominent role in achieving human perfection, man’s real perfection is faith. In fact, faith is a necessary condition for attaining human perfection and happiness. Although some people believe that faith and Islam are equal and every Muslim is also a believer, it should be noted that Islam is declared by simply saying, Lā ilāha illā llāh, Muhammadun rasūl Allāh (there is no God but Allah, and Muhammad is the messenger of Allah). However, faith is not like that. A believer is a person who acts according to what Islam has stated. Furthermore, he/she must not commit any major sins. The word Iman (faith) is derived from the root words "Amn" and "Amniyat" meaning trust and confidence. Therefore, it can be argued that Islam is of two types: 1. The superficial Islam declared by saying the shahada (the Muslim profession of faith); 2. The true Islam that means truly believing in and confirming what God has revealed and stated, in order to provide the basis for enjoying eternal happiness.
Keywords:
چکیده و کلیدواژه فارسی (Persian)
Title :اسلام و ایمان (1)*
Abstract:
این متن درس اخلاق استاد علامه مصباح یزدی پیرامون اسلام، ایمان، شرح و تفسیر تفاوت آن دو است. ازآنجاکه ایمان نقش برجسته در نیل به کمال انسان دارد، قوام واقعی تکامل انسان به ایمان است. درواقع ایمان شرط لازم رسیدن به کمال و سعادت انسانی است. هرچند گروهی معتقدند ایمان و اسلام یکی است؛ هر مسلمانی، مؤمن نیز هست، اما باید گفت که اسلام با صرف گفتن شهادتین تحقق می یابد، ایمان اما چنین نیست. مؤمن کسی است که به هر آنچه در اسلام تشریع شده است، عمل کند، به ویژه اینکه مرتکب گناه کبیره نشود. ایمان از ماده «امن» و «امنیت»، به معنای اعتماد و اطمینان است. ازاین رو می توان گفت: اسلام دو گونه است: اسلام ظاهری که با گفتن شهادتین محقق می شود و اسلام واقعی از آن کسی است که واقعاً انسان به آنچه خداوند نازل کرده و فرموده اعتقاد داشته، آنها را تصدیق نماید تا زمینه دریافت سعادت ابدی را فراهم سازد.
Keywords:
References:
- نهج‌البلاغه، 1377، ترجمه و تصحيح صبحي صالح، قم، هجرت.
- ابن‌شاذان، فضل‌بن، 1351، الایضاح، تهران، دانشگاه تهران.
- ابن‌منظور، محمدبن مکرم، 1300ق، لسان العرب، بيروت، دار صادر.
- اشعري، علي‌بن اسماعيل، 1405ق، مقالات الاسلامیین و اختلاف المصلین، ترجمۀ حسن مؤیدی، بي‌‌جا، بي‌نا.
- حرعاملي، محمدبن حسن، 1402ق، وسائل‌الشيعه، بيروت، دار احياء التراث العربي.
- خوري شرتوني، سعيد، 1374، اقرب الموارد في فصح العربية و الشوارد، تهران، اسوه.
- دهخدا، علي‌اكبر، 1377، لغت‌نامه، زيرنظر محمد معين و سيدجعفر شهيدي، تهران، دانشگاه تهران.
- فراهيدي، خليل‌بن احمد، 1367ق، العين، تحقيق مهدي مخرومي و ابراهيم سامرائي، بيروت، مؤسسة الاعلمي.
- مجلسي، محمدباقر، 1413ق، بحار الانوار، تحقيق و تعليق محمدباقر محمودي، تهران، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي.
- مصباح يزدي، محمدتقي، 1381، پندهاي امام صادق به ره‌جويان صادق، قم، مؤسسة آموزشي و پژوهشي امام خميني.
Copyright © 2023 The Author(s). This article is published under the Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.
