انسان مؤمن همواره باید داراى امید صادق باشد: از یکسو، امید و یقین به الطاف الهى و خیر او داشته باشد و از سوى دیگر همه همت و تلاش خویش را براى نیل بدان به کار گیرد. هرچند درخواست آمرزش گناهان و نجات از عذاب الهى از خداى متعال باید براى ما مهم باشد، اما این نباید همه مقصود ما باشد. از اینرو، باور به اینکه توجه خاص الهى شامل حال بندگان مؤمن خداست و نیز این نکته که مقام بندگى و عبودیت بالاترین مرتبه کمال است، اقتضا مىکند هرگز به درخواستهاى ناچیز دنیایى بسنده نکنیم.
این نوشتار، باور به نظام حکیمانه الهى و نقش آن در اطمینان قلبى و آرامش روانى را به بحث گذاشته و کارکرد آن را در هدایت و رستگارى و نیز تحمل مصائب توضیح مىدهد.