شکرگزارى در برابر برکات و نعمتهاى مستمر و مداوم الهى، ضرورت و حداقل شرط بندگى الهى است. ما انسانها در برابر بسیارى از نعمتهاى الهى ناسپاسیم و حتى به بسیارى از این نعمتهاى الهى توجه نداریم. اگر اندکى تأمّل کنیم و نیک بنگریم، در برابر نعمتهاى بیکران الهى ناتوان از شکرگزارى هستیم. اشکال ما این است که با بهرهمندى از هر نعمتى، از سایر نعمتهاى الهى غافل مىشویم. شایسته است با تمرین و آموزشهاى دینى و معنوى درصدد اصلاح این نقیصه برآییم. از سوى دیگر، اغلب شکرگزارى ما از نعمتهاى مادى الهى است و غالبا از وجود نعمتهاى معنوى غافلیم و هرگز توان شکرگزارى در برابر آنها را نداریم. این نوشتار به تفصیل به این موضوع مىپردازد.