محبت به خدا آثار و لوازمى دارد. دوستان خدا که سختى ها و گرفتارى هاى زندگى و دورى از محبوب آنان را آزرده خاطر ساخته، در جست وجوى جوار محبوب اند و کسب رضایت و تقرب به او. بدین سان به ساحل آرامش رسیده و زندگى پرتلاطم دنیا و دشوارى هاى آن هرگز آنان را وامدار دنیا نمى کند. از بندگى، عبودیت خدا و نیایش و تضرع، درگاه او لذت مى برند و این حالات معنوى را هرگز با هیچ چیز عوض نمى کنند. آه و ناله گاهى ناشى از مصیبت و گرفتارى هاى زندگى است و گاهى ناشى از سرور و شادمانى بندگان خالص خدا از شوق و شادمانى و دیدار محبوب، در آه و ناله و تضرع به سر مى برند تا این حالت از آنان سلب نشود؛ چراکه قلب هایشان از محبت خدا سرشار و دل هایشان از جلال و هیبت او گسیخته است.