نوشتار حاضر شرحى بر دعاى امام سجاد علیه السلام است که به موضوع آثار و لوازم محبت به خدا مى پردازد. ازجمله آثار محبت، شوق دیدار محبوب، توجه به محبوب و عشق بر او در دل، و شور و شیدایى است که همواره محب در پى وصول به محبوب خویش است.
لذت شوق، محبت و شیدایى نیست، محبوب، لذتى به مراتب بالاتر از لذت هاى مادى دارد که به راحتى قابل درک نیست.
در اینکه آیا محبت موجب معرفت است یا بعکس؟ باید گفت: طبیعى است که تا انسان چیزى را نشناسد و در آن حس و حالى را نیابد، آن را دوست نمى دارد؛ زیرا دوست داشتن امرى ادراکى است که پایه آن معرفت است. بنابراین، محبت بدون معرفت دوام و قرار ندارد.
بدین منظور، باید همواره یاد خدا و عشق و محبت به او را در دل زنده نگهداشت و دل را نباید جاى غیر خدا قرار داد.