Ma`rifat

این مقاله از چشم‏انداز فلسفه دین و الهیات کلامى با روش توصیفى ـ تحلیلى وارد قلمرو مباحث کارکردهاى دین گردیده و به بررسى نظریه علّامه طباطبائى پیرامون تأثیر بعد عبادى دین در سعادت دنیوى انسان پرداخته است. در ابتدا با تبیین کارپایه‏هاى مفهومى و ارائه تعاریف علّامه طباطبائى از معناى «دین»، «سعادت» و «عبادت»، دیدگاه علّامه در این زمینه تبیین گردیده و به رد نظریات رقیب مبادرت شده است. یکى از این نظریات رقیب، اصل تأثیر دین در سعادت دنیوى را انکار مى ‏نماید و دیگرى هرچند منکر تأثیر دین در سعادت دنیوى نیست، ولى این تأثیر را مربوط به بعد عبادى نمى‏داند. آن‏گاه در این مقاله وجوه مستقیم و غیرمستقیم کارکرد بعد عبادى دین در سعادت دنیا بیان شده است. تأثیر عبادات در خوشبختى دنیایى از طریق تأثیر در ارتقاى فردى و اجتماعى، دستیابى به حاجات دنیوى در اثر استجابت دعا، ایجاد بداء، تبدیل نقمت‏هاى دنیوى به نعمت‏ها، ایجاد احساس رضایت‏مندى و بهره ‏مندى از لذات ویژه و تأثیر مثبت دین در زندگى اجتماعى از زمره این کارکردهاست.