سرمقاله


سرمقاله

فناوري هسته‌اي

لازمه زيست اجتماعي در سطح جامعه بين المللي، ارتباط و همكاري متقابل اعضاي اصلي اين جامعه يعني دولت ها و سازمان هاي بين المللي در زمينه هاي گوناگون سياسي، اقتصادي، فرهنگي، فناوري، علمي و... است. به موازات پيشرفت زندگي اجتماعي و به هم تنيدگي منافع كشورها، همكاري و همبستگي اعضا گسترش يافته است. به يقين امروز نه تنها هيچ كشوري نمي تواند در انزواي كامل و بدون ارتباط با جهان به سر برد، بلكه لازمه پيشرفت و امنيت و رفاه اجتماعي، حضور فعال و مؤثر در روابط بين المللي مي باشد. منافع ملي و مصالح اسلامي ما نيز اقتضا مي كند تا در عرصه روابط بين المللي، ضمن حضور گسترده، با پرهيز از برخورد منفعلانه، با اصول سه گانه «عزّت، حكمت و مصلحت»، بر ارزش هاي ديني و ملي خود پاي فشريم.

بر همين اساس، معاهدات و قراردادهاي بين المللي، بلكه كليه قراردادها، مشروط به آنكه مخالف با موازين اسلامي نباشند، در فقه اسلامي از جايگاه رفيعي برخوردار بوده، منشأ الزامات حقوقي هستند. از جمله اصول حاكم بر روابط بين الملل، عدالت خواهي و عدالت گستري، عزّت اسلامي و نفي سلطه بيگانگان و مصلحت امت اسلامي است.

اينك پرسشي كه براي هر ايراني مسلمان و يا هر انسان آزاده اي مطرح مي شود اين است كه:

1. اگر فناوري هسته اي و داشتن سلاح هسته اي به منظور آمادگي برخورد با دشمنان و به اصطلاح، در راستاي دكترين بازدارندگي است، لازم است اولا، روابط بين الملل را بر اساس عدالت پايه گذاري كرد تا صلح و امنيت بين الملل جايگزين خشونت و ستيز شود. ثانياً، خلع سلاح عمومي در سطح جهان و قبل از همه، نسبت به كشورهاي ستيزه جو و تجاوزگر مانند اسرائيل غاصب و آمريكا صورت گيرد. ثالثاً، دكترين بازدارندگي اختصاصي به چند كشور ابرقدرت ندارد، بلكه كشورهاي ديگر، كه در معرض تهاجم هستند، نياز بيشتري به عملي ساختن آن دارند. بر همين اساس، قرآن كريم، جامعه مؤمنين و امت اسلامي را به كسب قدرت هر چه بيشتر فرامي خواند، امّا نه براي ستيزه جويي يا كشورگشايي بلكه به منظور بازدارندگي دشمنان دين و انسانيت «وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّة وَمِن رِّبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدْوَّ اللّهِ وَعَدُوَّكُمْ (انفال: 60) بر اساس اين ادله، اصل پيمان N.P.T ناعادلانه است.

2. اگر فناوري هسته اي به منظور استفاده، صلح جويانه است، همان طور كه سياست جمهوري اسلامي ايران است و به همين دليل داوطلبانه نظارت هاي آژانس بين المللي انرژي هسته اي را فراتر از تعهدات حقوقي خود پذيرفته ايم، پس چرا ملت ما بايد از اين فناوري محروم بماند. ما ضمن احترام به هدف اساسي در پيمان N.P.T، كه مهار كردن گسترش سلاح هاي هسته اي و حفظ صلح و امنيت بين المللي است، به اجراي همه مفاد آن از جمله ماده 4 بند يك تأكيد مي كنيم كه اشعار مي دارد: «هيچ يك از مواد اين پيمان به نحوي تفسير نخواهد شد كه به حقوق غيرقابل انكار هر يك از اعضاي صلح جويانه بدون هر نوع تبعيض و بر اساس مواد 1 و 2 اين پيمان، خللي وارد نمايد»، بلكه «همه اعضاي اين پيمان متعهد مي شوند كه تبادل هرچه سريع تر تجهيزات، مواد، دانش و اطلاعات فني را جهت مصارف صلح جويانه انرژي هسته اي تسهيل نموده و حق شركت در اين مبادلات را دارا شوند.» (بند 2)

آمريكا و كشورهاي اروپايي با نقض N.P.T، نه تنها كاربرد صلح جويانه انرژي هسته اي را براي ما تسهيل نكردند، بلكه با آن مخالفت كردند. آيا با پيمان شكنان، عقد قرارداد خلاف عقل و منطق نيست؟ چگونه است كه آمريكا براي تأمين برق، بيش از يكصد نيروگاه اتمي دارد و باز هم در حال احداث شمار زيادي نيروگاه هسته اي است، امّا جمهوري اسلامي حتي از داشتن يك نيروگاه هسته اي بايد محروم باشد. چطور فرانسه بيش از 75% نيروي برق خود را از اين طريق تأمين مي كند! ولي ديگران اين حق را ندارند؟

3. سرانجام اين كه توقف غني سازي از سوي ايران، خواب شيريني است كه اروپايي ها، آمريكا و اسرائيل مي بينند و اين خواب هرگز تعبير نخواهد شد. مسئولان نظام اسلامي ايران نيز بايد بدانند همان طور كه حضرت امام خميني(رحمه الله) فرمودند: «اين طور نيست كه اگر ما در مقابل دشمنان عقب نشيني كنيم، آن ها دست از ما مي كشند، بلكه اگر ما يك قدم عقب نشيني كنيم، آن ها ده قدم جلو مي آيند.»

دست اندركاران سياست خارجي و مسئولان تصميم ساز جمهوري اسلامي بايد بدانند كه اتهامات واهي و فزون طلبي استكبار هرگز پايان نخواهد يافت. چنان كه قرآن كريم مي فرمايد: « وَلَن تَرْضَي عَنكَ الْيَهُودُ وَلاَ النَّصَارَي حَتَّي تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ...» (بقره: 120)، جنجال هاي اخير براي جلوگيري از فناوري هسته اي ما، نتيجه فشارهاي سياسي آمريكا و صهيونيسم بين الملل است و فاقد وجاهت حقوقي است. از اين رو، ملت و دولت ما نگران ارجاع پرونده هسته اي خود به شوراي امنيت نيستند. چون اولا، هميشه احتمال اين برخورد سياسي و گزينشي و غيرحقوقي وجود دارد، حتي اگر ما از تمام اقدامات هسته اي خود صرف نظر كنيم. ملت ما صدور قطعنامه هاي متعدد و مكرر سازمان ملل متحد در زمان جنگ تحميلي را از ياد نخواهند برد. ثانياً، توصيه يا تحريم يا توسل به زور نهايت اقدامات شوراي امنيت است كه در مورد كشور ما، تجربه و بازتاب و پاسخ منفي آن بارها آزموده شده است.

پس، دولت كريمه اسلامي، ضمن تأكيد بر موازين بين المللي و رعايت معاهدات، و اطلاع رساني و شفاف سازي سياست صلح طلبي و عدم ستيزه جويي جمهوري اسلامي ايران، با عزّت اسلامي و غيرت علوي و روحيه حسيني، هيمنه و ابُهت استكبار جهاني را بشكند كه خدا يار و پشتيبان امت و دولت اسلامي است.

دبير گروه حقوق