سخن آغازين

سخن آغازين

سخن آغازين

«اتحاد و انسجام; ضرورتى تاريخى»

نام گذارى سال جارى با عنوان «سال اتحاد ملّى و انسجام اسلامى» از سوى رهبر معظّم انقلاب اسلامى، بار ديگر اذهان را به سوى اين ضرورت اجتناب ناپذير تاريخى معطوف كرد.

كسى كه تاريخ اسلام را با اين نگاه مطالعه كند درمى يابد كه از بدو رسالت پيامبر گرامى(صلى الله عليه وآله) تا رحلت آن عزيز، و از رحلت ايشان تا پايان عصر حضور، اتحاد مسلمانان به منظور تأمين مصالح برتر، از مهم ترين محورها در سنّت و سيره معصومان(عليهم السلام) بوده است. آن گاه كه پيامبر گرامى(صلى الله عليه وآله) با دعوت مهاجران در مكّه، سپس مهاجران و انصار در مدينه به بستن پيمان برادرى (عقد مؤاخات) با يكديگر گام عملى براى ايجاد همبستگى و اتحاد برداشت; و آن گاه كه پس از هجرت به مدينه با طرح پيمان عمومى بين قبايل گوناگون ساكن مدينه و نيز بين مسلمانان و يهوديان ساكن مدينه، تلاش كرد ريشه اختلافات و درگيرى هاى دامنه دار را بخشكاند; و آن گاه كه به محض شيطنت منافقان و بروز نشانه هاى فتنه و دو دستگى با يادآورى عظمتى كه مسلمانان در سايه اتحاد اسلامى كسب كرده اند، دل هاى آنان را نرم و زمينه اختلاف را برمى چيد ـ به عنوان نمونه، جريان مربوط به بازگشت از غزوه بنى مصطلق و نزول سوره منافقان ـ همه و همه اين تلاش ها از سوى پيامبر گرامى(صلى الله عليه وآله) درس هاى عينى و عملى براى امت اسلامى در ارتباط با نعمت اتحاد و انسجام اسلامى بود. آن حضرت در پايان عمر شريف نيز با تأكيد بر اصل ولايت و امامت منصوص اميرالمؤمنين على(عليه السلام) تلاش مى نمود كه مهم ترين زمينه و بستر تفرقه و فتنه پس از خود را در نطفه نابود سازد; هرچند حركت نفاق با بهره گيرى از برخى بسترسازى هاى مرموز تلاش كرد اين تلاش نبوى(صلى الله عليه وآله) را خنثى سازد. با اين وجود، توصيه هاى آن حضرت به اميرالمومنين(عليه السلام) مبنى بر سكوت و صبر ـ در صورت لزوم ـ تا حد زيادى امت اسلامى را از خطرى عظيم تر، يعنى محو و نابودى كامل اسلام و به هدر رفتن تلاش هاى طاقت فرساى نبوى(صلى الله عليه وآله) مصونيت بخشيد. سيره امامان معصوم(عليهم السلام) نيز به گونه اى آشكار، نشان دهنده اهتمام بر حفظ اتحاد و انسجام اسلامى است.

از سكوت و صبر اميرالمؤمنين(عليه السلام) در 25 ساله دوره خلفاى سه گانه، تا عقد صلح با معاويه، و صلح امام حسن(عليه السلام) با معاويه و توصيه امامانى همچون امام صادق(عليه السلام) به همزيستى و همنشينى با مخالفان، همه و همه حكايت از آن دارند كه همواره حضرات معصومان و امامان شيعه براى حفظ مصلحت امت اسلام و انتقال ميراث نبوى(صلى الله عليه وآله) و تعاليم اهل بيت(عليهم السلام) به نسل هاى آتى از هيچ كوششى فروگذار نمى كردند. امروزه با الهام گيرى از اين سيره قويم، جا دارد كه مسلمانان در جوّ حاصل از اتحاد اسلامى، از سويى حركت علمى و حقيقت جويانه شان را پى گيرند و از سوى ديگر زمينه سلطه دشمنان اسلام را محو سازند.

دبير گروه