Ma`rifat

از روش‏هاى تربیت دینى «تذکر» و «موعظه» است. موعظه دعوت به نیکى توأم با خیرخواهى و رقت قلب است. واژه هم‏معناى آن، «نصیحت» و «تذکر» است که به‏معناى پند و اندرز مشفقانه به انگیزه اصلاح و تربیت مى‏باشد. موعظه حسنه در قرآن به‏عنوان روش تربیت دینى در موضوعات اعتقادى و مسائل اخلاقى و اعمال و آداب عبادى به کار رفته است. علّامه طباطبائى با توجه به آیات قرآن، بر این باور است که اگر واعظ و متعظ از شرایط علمى و اخلاقى و اعتقادى مناسبى برخوردار باشند، و نیز محتواى وعظ و اندرز دعوت به خدا باشد، سبب بیدارى دل‏ها و تربیت و تهذیب نفوس انسان‏ها مى‏شود. یادآورى نعمت‏ها و حوادث تاریخى در قرآن براى غفلت‏زدایى و رشد تربیت دینى آمده است. در این پژوهش، تفسیر و تحلیل آیات موعظه و واژه‏هاى مرتبط آن، با توجه به دیدگاه تفسیرى علّامه طباطبائى در تفسیر المیزان مورد تحقیق و ارزیابى قرار گرفته است.