جمع عارفانه میان خلوت و جلوت
نوع مقاله:
ترویجی
نویسندگان:
✍️ سیدرسول اختری / كارشناس ارشد عرفان اسلامی مؤسسه آموزشي و پژوهشي امام خميني (ره)
داود حسن زاده کریم آباد
/ استادیار گروه عرفان مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره) / hasanzade@iki.ac.ir
/ استادیار گروه عرفان مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره) / hasanzade@iki.ac.irچکیده:
در میان آموزه های دینی مفهوم خلوت دارای اهمیت و جایگاه والایی است، ازاین رو، عرفا نیز امر خلوت گزینی را در مسیر سیر و سلوک برای سالک طریق الی الله سفارش می کردند. از طرفی انسان ذاتاً موجودی اجتماعی است؛ یعنی برای تداوم حیات و رفع نیازهای خویش ناچار است که با جامعۀ اطراف خود ارتباط مؤثر داشته باشد. خلوت به معنای انقطاع از خلق و اشتغال به حق می باشد. برخی از عرفا خلوت را بر همنشینی ترجیح داده و جهت تکمیل نفوس ناقصه خویش از معاشرت و همنشینی با خلق پرهیز کرده و زندگی سعادتمندانه را در گرو خلوت و دوری از خلق دانسته اند. در مقابل عده ای دیگر به مخالطت با خلق گراییده و اعتقاد داشته اند که بخشی از ظرف وجودی سالک و عارف در سایۀ انس، الفت و همنشینی با خلق به کمال می رسد و عدم مصاحبت و حضور در اجتماع، سبب غفلت از بعد جامعه پذیری انسان می گردد. در این میان برخی از عرفا نیز بین خلوت و بعد اجتمایی انسان جمع کرده اند. دراین پژوهش که با روش توصیفی ـ تحلیلی به بررسی چگونگی خلوت و سازگاری آن با بعد اجتماعی انسان پرداخته شده است. به طوری می توان گفت آموزۀ خلوت امری موقتی است که در اوایل سلوک، و یا امری باطنی است که در مراحل گوناگون سلوک صورت می پذیرد؛ به گونه ای که عارف حضور اجتماعی داشته و از طرفی خلوت باطنی نیز دارد. حضور عارف در جامعه با خلوت عرفانی تنافی و ناسازگاری ندارد و سیرۀ بسیاری از عارفان نیز بر جمع میان آن دو بوده است. به این صورت که پس از بیان مدعا در هر بحث، ابتدا بیانات و نظرات دیگران نقل شده و سپس به تبیین و تحلیل ارتباط آن نظرات با موضوع بحث پرداخته شده است.
کلمات کلیدی:
Article data in English (انگلیسی)
Title:
A Mystical Combination between Solitude and Manifestation
Abstract:
Among religious teachings, the concept of solitude is of great importance. Mystics also recommended the solitude to the seekers of the way of God. Man is naturally a social being, which has to have an effective relationship with the society. Solitude means separation from people and connection with God. To have a happy life and to complete the rational soul, some mystics prefer solitude to companionship with others. In contrast, others had a social view of mysticism and believed that, some of the seeker’s and mystic’s existential capacities are perfected in the shadow of fellowship with the people and avoiding associating with people in society causes the negligence of the social dimension of human beings. Therefore, they have established a connection between solitude and the social dimension of human life. Using a descriptive-analytical method, this paper analyzes the possibility of connection between solitude and the social dimension of man. The findings show that, solitude is a temporary and esoteric process that takes place at the beginning of a spiritual conduct, and it does not prevent mystic’s social presence as has been the practice of the great mystics.
متن کامل مقاله:
شیوه ارجاع به این مقاله:
RIS
Mendeley
BibTeX
APA
MLA
HARVARD
VANCOUVER
اختری، سیدرسول، حسن زاده کریم آباد، داود.(1399) جمع عارفانه میان خلوت و جلوت. فصلنامه معرفت، 29(1)، 49-57
سیدرسول اختری؛ داود حسن زاده کریم آباد."جمع عارفانه میان خلوت و جلوت". فصلنامه معرفت، 29، 1، 1399، 49-57
اختری، سیدرسول، حسن زاده کریم آباد، داود.(1399) 'جمع عارفانه میان خلوت و جلوت'، فصلنامه معرفت، 29(1), pp. 49-57
