تبيين معرفت‌شناختي واقع‌گرايي، مباني و مؤلفه‌هاي آن در گزاره‌هاي اخلاقي

قيمت مقاله الكترونيكي: 
3000تومان
ضمیمهاندازه
3.pdf221.83 کیلو بایت
سال سي‌ و يكم، شماره ششم، پياپي 297، شهريور 1401، ص 19ـ26

نوع مقاله: ترويجي
* حسن رهبر/ استاديار گروه فلسفه و حکمت اسلامي دانشگاه سيستان و بلوچستان h_rahbar@theo.usb.ac.ir
كاظم موسي‌خاني / استاديار گروه الهيات دانشگاه گنبد كاووس    kmusakhani@gonbad.ac.ir
دريافت: 20/02/1401                    پذيرش: 08/06/1401

چکيده
يکي از ديدگاه‌ها پيرامون چيستي گزاره‌هاي اخلاقي، واقع‌گرايي است. در باور واقع‌گرايان، وراي گزاره‌هاي اخلاقي واقعيتي نهفته است و ارزش صدق و کذب آنها خارج از اذهان ماست. به تعبيري، اينکه ما چگونه مي‌انديشيم در وجود گزاره‌هاي اخلاقي و اصالت و واقعيت آنها بي‌تأثير است. باور به واقع‌گرايي بر مبناي ديگري استوار است که از آن به شناخت‌گرايي تعبير مي‌کنند. شناخت‌گرايان بر اين باورند که اولاً احكام اخلاقي صدق و كذب‌پذيرند و ثانياً صدق‌شان در نهايت به‌وسيلة واقعيت‌هاي در دسترس، به‌دست مي‌آيد. آن سوي واقع‌گرايي، ناواقع‌گرايي و در نتيجه، ناشناخت‌گرايي است که عواقبي همچون افتادن در دام نسبيت و بي‌معنايي احکام اخلاقي را در پي دارد. مقاله مي‌كوشد به روش کيفي، توصيفي و تحليلي مبتني بر منابع کتابخانه‌اي به تبيين هويت معرفت‌شناسانة گزاره‌هاي اخلاقي بپردازد و ضمن بيان تعريف و مباني واقع‌گرايي، نتايج ناواقع‌گرايي را بيان کند.

كليدواژه‌ها: فلسفة اخلاق، واقع‌گرايي، ناواقع‌گرايي، شناخت‌گرايي، ناشناخت‌گرايي.
 

سال انتشار: 
1401
شماره مجله: 
297
شماره صفحه: 
19